Gisteren werden we rondgeleid door St. Paul’s Cathedral. Onze gids was Maurice, een gepensioneerd onderwijzer die dit werk al dertig jaar doet. Leraren die met hun klassen naar de kathedraal komen voor een rondleiding vragen steeds naar hem en niet naar de professionele gidsen die er rondlopen (“Is old Maurice stil here?”).
Maurice heeft een prachtige Engelse uitspraak, die je zelfs bij de BBC bijna niet meer hoort, een Engels gevoel voor humor en een hekel aan Manchester United (want supporter van Norwich City). Hij leidde ons rond door het gebouw dat werd ontworpen door sir Christopher Wren en dat voltooid werd in 1710. De voorganger van het huidige gebouw werd verwoest tijdens de grote stadsbrand van 1666.
De geschiedenis van St. Paul’s Cathedral gaat dus veel verder terug. Er stond al een kerk op deze plaats in 604. Aan het begin van elke evensong wordt dan ook vermeld dat deze vieringen een traditie zijn die al 1400 jaar voortduurt.
St. Paul’s is dus ouder dan Westminster Abbey, die rond 950 werd gesticht, maar dat is niet te zien. Christopher Wren ontwierp een gebouw volgens de mode van de zeventiende eeuw. Hij wilde een lichte ruimte met vensters die zo veel mogelijk licht binnenlaten: dus geen gebrandschilderde ramen.
De ruimte moest overzichtelijk worden en dus mochten er van Wren geen standbeelden worden neergezet. Die kwamen er toch, nadat de architect overleden was en zich niet meer met de inrichting van de kathedraal kon bemoeien.
Daardoor heeft de kathedraal een heel ander karakter dan Westminster Abbey. De bouw van de kerk zoals we die nu zien, heeft eeuwen geduurd. Wegens geldgebrek werden de werkzaamheden halverwege stilgelegd en toen het werk werd hervat, was de mode alweer veranderd en werd de Abbey afgebouwd volgens de late Engelse en niet meer volgens de Franse gotiek.
Als ik de mening van de koorleden beluister, geven ze eigenlijk toch de voorkeur aan de Abbey, die veel meer mystiek uitstraalt dan de kathedraal. We zullen het maar niet aan Maurice vertellen.
